Ah nerede o eski Ayvalı!

“Ah nerede o eski günler” diye başlayan konuşmalardan hoşlanmazdım eskiden beri… “Ne olmuş yani eski eskide kaldı yeni şeyler daha güzel” diye düşünürdüm hep… Fakat insanın yaşı 40'a dayanınca bazı düşüncelerinde de değişiklikler olmaya başlıyormuş. Sizleri bilmem ama ben şimdilerde tam da eski ile yeni arasında bir yerlerde duruyorum ve doğrusu eskiye özlem duymuyor da değilim…

Bir defa çocukluğumuzdaki gibi kar yağmıyor artık mesela… Ben hatırlıyorum da, eskiden boyumuz kadar karlar yağardı. Sabah erkenden kalkar, kahvaltı yapmadan önce “sıyırgı”ları elimize alır, “damın üstü”nü sıyırırdık… Bazı zamanlar günde 2-3 defa sıyırdığımız olurdu… Kar az bir şey erimeye yüz tutunca da, damlarımız akmasın diye “gejgere” ile samanı getirip,”süllüm” ile “dam”ın üstüne çıkar ve damı “loo”lamaya başlardık… Öyle ki damın üstü değme betondan daha sert olana kadar…

Sonra… Sonra ver elini çatalca… Köyün tüm uşakları da eline kızaklarını alır, bizim Çatalca’ya gelirdi… Taa Çatalca’nın başına elinde kızaklarla çıkacaksın, oradan kızağa binecek ve kendini bırakacaksın, bir de bakmışınki kendini “aganoo”ların değirmenin yanında bulmuşun… Düşünün bir kere Çatalca’dan değirmenin oraya kadar günde onlarca defa iner çıkardık, üstümüz başımız kar olurdu ayaklarımızda “çapa” lastiklerimiz ve ucu delikli çoraplarımız sırılsıklam olurdu gene de eve gitmezdik… Ancak öğleden sonra “mal sulanacak” ve yemlenecek… Eve geldiğimizde analarımızdan bir güzel azar işitiriz fakat elimizi avuçlarının arasına alıp “hohlamadan” da edemezlerdi… Ayvalıda bizim zamanımızda çocukluk deyince yılın büyük bir bölümü oyun demekti… Saklambaç oynamak için, gece yarısı kimimiz “tavşan tepesine” kimimiz “uzun sırta” kadar çıkardık… Hocaların Keloğlanın Ali (Allah rahmet eylesin), Kâtip Ali Osman’ın Hasan Gazi, “Gıllıgızın” Hacı ve İbrahim kankalarımızdı… “yedi taş” “pırtık” “hınçıl” “çelik” en favori oyunlarımızdı… Yeri gelmiş iken hasan Gazi’nin anası rahmetli döndü bibimin evine televizyon izlemeye az gitmedik… Düşünün bir kere mahallenin tüm çocukları döndü bibimin evinde, sıra sıra oturmuş saatlerce televizyon izliyor… Bugün hangi ev hanımı buna tahammül edebilir? “Hakkını helal et döndü bibi”

Bir bayram oldumuydu, köyün üst başından en aşağısına kadar istisnasız tüm evlere şeker için gidilir, kimisi “kınalı şeker” kimisi “cikilota şekeri” verirdi bizlere… Biraz büyüyen erkek çocuklarına sigara da verilirdi, ne de olsa o erkek ya… Malum Ayvalı işte…

Daha bu anlattıklarıma sayfalarca ilaveler yapabilirim, benim aklıma gelmeyenleri de siz ekleyin aralara… Bir o günlerimize bakın bir de şimdiye… Bana hak vereceğinizi düşünüyorum, her ne kadar şimdi daha zengin olsak da… Hülasa, bizim çocuklarımıza bakıyorum da, ya onlar çocukluğunu yaşamıyor ya da biz yaşamadık… İki nesil arasındaki uçurum tarihin hiçbir döneminde bu kadar olmamıştır sanırım…

2000’li yıllar Teknoloji patlaması ile beraber, belki hayatımıza birçok yenilikler getirdi fakat şimdi görüyorum ki, daha fazlasını da alıp götürmüş… Kuşak çatışması ve yozlaşma 21. Yüzyılın en temel sorunu…

Şimdi tekrar sizleri düşünmeye davet ediyorum… Bugünlerde yaşadığımız “ayrılışlar” ne kadar haklı? Birbirimize sırt çevirişimiz için beyinlerimizde oluşturduğumuz gerekçelere hakikaten bizler de inanıyor muyuz? Görüş ayrılıklarımız, siyasi çekişmelerimiz, firaklarımız bizleri nereye götürüyor, hiç düşündük mü? Peki, tüm bunlara değer mi?

Selam ve dua ile…

Yazar	: Ömer Budak
Yorum Sayısı	: 5
Okunma	: 798
Tarih	: 24 Ocak 2010 13:02

54321

Bu habere toplam 3 yorum yazılmıştır.

Yorumların tamamını okumak için tıklayın.

© 2008 Tüm Hakları Saklıdır
RSS Kaynağı | Yazar Girişi

Tasarım ve Programlama: AysisWeb